Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Μπισκοτάκια Αγάπης από την εταιρεία Παπαδοπούλου και Make-a-wish

Αυτά τα Χριστούγεννα τα «Μπισκοτάκια Αγάπης» της
εταιρείας Παπαδοπούλου μαζί  με τον Οργανισμό
Make-a-Wish (Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος)
μοιράζουν χαμόγελα στα παιδιά που έχουν ανάγκη.


Η εταιρεία  Παπαδοπούλου στα πλαίσια του προγράμματος δράσεων Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης, ετοίμασε για τα φετινά Χριστούγεννα την πιο γλυκιά συνταγή με σκοπό να στηρίξει τα παιδιά που έχουν ανάγκη. Συγκεκριμένα, δημιούργησε τα  «Μπισκοτάκια Αγάπης», σε σχήμα αστεριού και, σε συνεργασία με το φιλανθρωπικό Οργανισμό Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος και τον πρεσβευτή του Στέλιο Παρλιάρο, συμβάλλει στην πραγματοποίηση των επιθυμιών παιδιών με απειλητικές για τη ζωή τους ασθένειες.
 

Tα κέρδη που θα προκύψουν από την ενέργεια αυτή θα διατεθούν στο φιλανθρωπικό Οργανισμό Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος, συμβάλλοντας έτσι στην εκπλήρωση περισσότερων παιδικών ευχών.
 
 
 

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Η εμπειρία της λαπαροσκόπησης και της υστεροσκόπησης

Συνήθως όταν ακούμε λέξεις σύνθετες με το -σκοπηση μας πιάνει κάτι, ένας φόβος, ένα μακριά από μένα τα χειρουργεία κ.τ.λ. Στην γυναικολογία, όμως, η λαπαροσκόπηση και η υστεροσκόπηση αποτελούν δύο πολύ σημαντικά όπλα για τη διερεύνηση όχι μόνο της υπογονιμότητας μιας γυναίκας αλλά και της θεραπείας της για την εξασφάλιση της ποιότητας της υγείας της. Και θα σας εξηγήσω το γιατί με λεπτομερεία παρακάτω. 
Η λαπαροσκόπηση και η υστεροσκόπηση πραγματοποιείται με ολική νάρκωση και με τη χρήση μικροκάμερας που δίνει στον θεράποντα ιατρό τη δυνατότητα να δει τι γίνεται με την μεν υστεροσκόπηση εντός της μήτρας, με τη δε λαπαροσκόπηση έξω από τη μήτρα, ωοθήκες, σάλπιγγες και γύρω όργανα
Κάποιες ατυχείς εγκυμοσύνες και κάποιοι χρόνιοι κοιλιακοί πόνοι, που περισσότερο θα μπορούσα να τους περιγράψω ως τραβήγματα και καψίματα, με πόνο στη μέση, με οδήγησαν έπειτα από συζητήσεις με τον γυναικολόγο μου, να προχωρήσουμε στη διενέργεια υστεροσκόπησης και λαπαροσκόπησης την ίδια μέρα. Ευρήματα είχαμε ναι. Σχετίζονταν με τον πόνο μου τελικά; Ναι, κάποια από αυτά. Σταμάτησαν οι πόνοι; Επιτέλους, Θεέ μου! Νιώθω καλά! Το μετάνιωσα; Όχι βέβαια!
Η ανάρρωση; Απίστευτα σύντομη. Τις πρώτες 2-3 μέρες νιώθεις ότι δεν έχεις ιδιαίτερες δυνάμεις, χρειάζεσαι ελαφριά στήριξη, για να σηκωθείς, τραβάνε οι τομές. Όχι όμως κάτι το ιδιαίτερο. Τι με ενοχλούσε περισσότερο; Ο πόνος στον δεξί μου ώμο που προκαλούνταν από την πίεση του διαφράγματος, λόγω του αέρα που έβαλαν στην κοιλιά μου, για να φουσκώσει και να δουν τι γίνεται στα εσώψυχά μου. Από την 4η μέρα νιώθεις πολύ δυνατή με λίγα τραβήγματα. Στην εβδομάδα πάνω λες δεν μπορεί να το έκανα εγώ αυτό...

Γιατί θεωρώ ότι είναι σημαντική η λαπαροσκόπηση;
Οι συμφύσεις δεν φαίνονται μέσω υπερήχου. Ενδεχομένως να φανούν κάποιες με σαλπιγγογραφία. Είναι βέβαια πολύ δύσκολο να έχουν δημιουργηθεί, εάν δεν έχετε ιστορικό με πυελικές φλεγμονές. Κάποιες φορές όμως τις γεννά και ο οργανισμός αντιδραστικά, ειδικά εάν έχει προηγηθεί στο παρελθόν χειρουργείο ή αφαίρεση κάποιου οργάνου. 
Το δεύτερο πολύ σπουδαίο που ανευρίσκεται με τη λαπαροσκόπηση είναι η υπόνοια υδροσάλπιγγας, διότι μερικές φορές οι ήπια διατεταμένες σάλπιγγες δεν φαίνονται με τον υπέρηχο. Ο γυναικολόγος, λοιπόν, τις βλέπει από κοντά, βλέπει αν είναι κατεστραμμένες και μπορεί να κάνει και το τεστάκι με το υγρό για να δει αν είναι διαβατή. Μπορεί να κάνει διορθώσεις. Αν είναι υδροσάλπιγγα, αφαιρείται επί τόπου, ώστε να αποφευχθεί μία νέα αποβολή στο μέλλον, γιατί ως γνωστόν οι υδροσάλπιγγες βγάζουν ένα τοξικό υγρό εντός της μήτρας που σκοτώνει το έμβρυο που προσπαθεί να εμφυτευτεί. 
Για να μην πιάσουμε ότι με τη λαπαροσκόπηση ο γιατρός βλέπει την εικόνα πολυκυστικών ωοθηκών, ινομυωμάτων κ.τ.λ.

Γιατί θεωρώ ότι είναι σημαντική η υστεροσκόπηση;
Άλλη τεράστια ανακάλυψη αυτή του ιατρικού κόσμου. Μπαίνει χωρίς να κάνει τομή μέσω του τραχήλου με κάμερα μέσα στη μήτρα. Πού δηλαδή; Στην κατεξοχήν φωλιά του μωρού. Και τι βλέπει; Από συμφύσεις, διαφράγματα μέχρι αν υπάρχει φλεγμονή, η λεγόμενη ενδομητρίτιδα. Επιπλέον, βλέπει τα στόμια των σαλπίγγων αν είναι ανοιχτά και αν είναι τυχερός ο γιατρός μπορεί να πετύχει τη στιγμή που πετάει το τοξικό της υγρό μία ενδεχόμενη υδροσάλπιγγα... 

Ένα είναι βέβαιο λοιπόν: στους χρόνιους γυναικολογικούς πόνους ή στις καθ' έξιν αποβολές είναι πολύ χρήσιμο να διενεργείται υστεροσκόπηση- λαπαροσκόπηση. Οι γυναίκα "καθαρίζεται", ηρεμεί και ο γιατρός βλέπει απευθείας το γεννητικό της σύστημα, ενώ υπάρχει ταχύτατη ανάρρωση και επιστροφή στους φυσιολογικούς ρυθμούς της ζωής. 


extra tip: χάνεται το λιγότερο δυνατό αίμα, καθώς χρησιμοποιείται η μέθοδος του καυτηριασμού- λέιζερ.
 

Το σημαντικό όμως της υπόθεσης: ο γυναικολόγος! Δεν πάμε όπου να ναι. Έχει γεμίσει ο κόσμος χασάπηδες εκεί έξω. Έχει γεμίσει φυσικά και γυναικολόγους που σε προωθούν σε αυτά τα ήπια χειρουργεία χωρίς λόγο. Με έναν καλό γυναικολόγο στο πλευρό σου, που έχει μάθει να σε ακούει, να ακούει τον πόνο του σώματός σου, ένα είναι σίγουρο: Όλα θα πάνε καλά!
Όπως πήγαν και σε μένα. Ανάρρωσα, είμαι απολύτως υγιής ξανά με όρεξη για ζωή, αφού οι πόνοι μου με "εγκατέλειψαν"...

Με τη λαπαροσκόπηση και την υστεροσκόπηση δεν κάνουμε υποθέσεις. Βλέπουμε, αντιμετωπίζουμε, καθαρίζουμε και αλλάζουμε τη ζωή της γυναίκας που πονά και ζει στην ανασφάλεια! Και βεβαίως προετοιμάζουμε τη φωλιά της, ώστε να δεχτεί το μωρό της, σε περίπτωση που το επιθυμεί.

Ευχές και ευχαριστίες στον αγαπημένο μου γυναικολόγο Δημήτρη Χ. Να τον έχει ο Θεός καλά και ελπίζω να ήταν η τελευταία μου επέμβαση...

Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Όταν τα δίδυμα έγιναν τρίδυμα και η εξωσωματική γονιμοποίηση...



Πρόσφατα «έπεσα» πάνω σε μια σειρά από βίντεο με την ιστορία ενός ζευγαριού το οποίο αποφάσισε να προχωρήσει σε εξωσωματική γονιμοποίηση με διέγερση ωοθηκών.

Στο βίντεο 1, η κοπέλα παρουσιάζεται να χρησιμοποιεί φαρμακευτικά σκευάσματα, για να αποκτήσει περισσότερα από ένα ωάρια και να προχωρήσει σε εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF).

Πόση δύναμη χρειάζεται τελικά, για να κάνει μία γυναίκα εξωσωματική; Είναι τελικά τόσο φοβερό και τρομερό όσο συνηθίζουν να το παρουσιάζουν κάποιοι;

Ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα της βιντεοσκόπησης βλέπουμε ότι το ζευγάρι προσπαθεί να διακωμωδήσει τη διαδικασία, για να περάσουν ευκολότερα οι μέρες των ενέσεων. Όταν ο σύζυγος ρωτά τη σύζυγο πώς νιώθει, εκείνη απαντά: «Έγκυος». Τι τραβάμε και εμείς οι γυναίκες, για να κάνουμε παιδιά... Πόσος πόνος και λαχτάρα μπορεί να κρυβόταν τελικά πίσω από αυτά τα χαμόγελα...



Η εξωσωματική γονιμοποίηση και εμβρυομεταφορά στη συγκεκριμένη κοπέλα πραγματοποιήθηκε με 2 έμβρυα 5 ημερών. Ο σύντροφος της έδωσε μια κάρτα πριν την εμβρυομεταφορά η οποία της έφερε δάκρυα στα μάτια. Λίγα λεπτά αργότερα και ο ίδιος προσπαθεί να κρύψει τα δάκρυά του... Και εκεί αναρωτιέται κανείς γιατί να υπάρχει τόσος πόνος σε αυτό τον κόσμο. Γιατί άλλοι να συλλαμβάνουν με το φτέρνισμα χωρίς να συνειδητοποιούν καν γιατί έγιναν γονείς και πολλές φορές κατά βάθος δεν το επιθυμούν ούτε οι ίδιοι, ή γίνονται γονείς για κοινωνικούς τύπους; Και γιατί άλλοι πρέπει να περάσουν από αυτή τη διαδικασία; Ποιος τελικά γίνεται «πραγματικός» γονιός μετά τη γέννα; Και όλα αυτά ειπωμένα χωρίς να υπάρχει καμία διάθεση να μπουν ταμπέλες. Άλλωστε εξαιρέσεις υπάρχουν παντού...

Αυτό που μπορεί να δει κανείς σ’ ένα θάλαμο αναμονής για εξωσωματική γονιμοποίηση είναι «ΑΓΑΠΗ».

Με πόση περηφάνια δείχνουν τις φωτογραφίες των δύο εμβρύων τους τα οποία βρίσκονται στο στάδιο της βλαστοκύστης, σαν να βλέπουν ήδη τα μωρά τους... «Τα αγαπάω ήδη» λέει η υποψήφια τότε μανούλα... Και 14 μέρες μετά, λαμπερά, χαρούμενα πρόσωπά τους, μόλις πήραν το θετικό αποτέλεσμα της εξέτασης της χοριακής.

Στο δεύτερο βίντεο ο πρώτος υπέρηχος. Τι θα δω; Πόσα είναι; Αναπτύσσονται σωστά; Και; το αποτέλεσμα; Τρία μωράκια. Ναι, τρία και αυτό γιατί η μία βλαστοκύστη εξελίχθηκε σε δίδυμα! Τρεις καρδούλες ακούστηκαν!

Και μετά από το «σοκ» ότι  θα γίνουν γονείς τριών μωρών, θα πρέπει να σκεφτούν τον τρόπο με τον οποίο θα αποκαλύψουν στους παππούδες ότι περιμένουν τρία εγγονάκια. Το πρώτο σοκ το παθαίνει η αδελφή της εγκυμονούσας... Η οποία αρχικά νόμιζε ότι της κάνουν πλάκα. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι τα ανίψια της ήταν τρία!

Και ξεκινά επισήμως το ταξίδι της εγκυμοσύνης. Ήδη στις 16 εβδομάδες  κοιλιά της μοιάζει σαν είναι 6 μηνών, ενώ στις 20 εβδομάδες είναι σαν να είναι έτοιμη να γεννήσει! Δεν είναι τόσο εύκολο να κοιμηθεί πλέον η μανούλα... Η ευσυγκίνητο της υπόθεσης και το ροχαλητό είναι παρόντα...

Στο τέταρτο βίντεο, οι γονείς είναι πανέτοιμοι να δεχτούν τα αγγελούδια τους στο δωμάτιό τους με τις κούνιες τους. Όλα είναι υπέροχα!

Στις 29 εβδομάδες περίπου η Kelley νιώθει να φεύγουν υγρά... Και φυσικά πηγαίνουν στο μαιευτήριο για καρδιοτοκογράφημα και φυσικά τη γέννα. Τα μωρά καταφθάνουν...

Η καισαρική τομή ξεκινά! Ο Jack, o Conner και η Lilly Ann Marie... Όλο το χειρουργείο on camera, παρακαλώ! Εκεί επιτρέπεται!Δεν ήταν άραγε επικίνδυνο;

Και τα μωράκια μετά μπήκαν στην ΜΕΝΝ (Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών). Πόσο δυνατοί είστε οι γονείς που το έχετε ζήσει όλο αυτό... Ο Θεός να δίνει δύναμη στις μητέρες και τους πατεράδες που στηρίζουν καθημερινά σε όλο τον κόσμο τα παιδιά τους στην ΜΕΝΝ. 


Και έχετε αγωνία να δείτε πώς έγιναν αυτά τα μικροσκοπικά πλασματάκια; Μπορείτε να παρακολουθήσετε το κανάλι του πατέρα εδώ

Η ζωή είναι πολύτιμη με όποιον τρόπο και να έγινε η σύλληψη. Αυτό που είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι η τεκνοποίηση είναι ιερότατη και δεν πρέπει να γίνεται για κοινωνικούς λόγους. Έχουμε ευθύνη απέναντι σε αυτές τις καινούργιες ψυχές και θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ καλά πριν προβούμε σε μία τόσο μεγάλη απόφαση...










Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Οκτώ νέα Φυσικά Μεταλλικά Αναψυκτικά με υπογραφή «Βίκος»



Το καλοκαίρι έχει χρώμα!



To φετινό καλοκαίρι έχει άλλη γεύση, έχει περισσότερη δροσιά και απόλαυση, έχει τα φυσικά μεταλλικά αναψυκτικά «Βίκος». Κάθε στιγμή του φετινού μας καλοκαιριού τη ζούμε διαφορετικά, κάθε στιγμή αποκτά τη δική της γεύση. Οι ανέμελες βουτιές, οι βραδινές βόλτες, οι συναντήσεις με την παρέα, όλες οι στιγμές χαράς έχουν το δικό τους αναψυκτικό Βίκος.
Οκτώ αναψυκτικά με κύριο συστατικό το Φυσικό Μεταλλικό Νερό από την πηγή Ζαγοροχώρια, αλλά και χυμούς από ελληνικά φρούτα δημιουργούν τα πιο ξεχωριστά αναψυκτικά του καλοκαιριού μας και  υπόσχονται πραγματική απόλαυση χάρη στη μοναδική τους γεύση.
Γευστική πορτοκαλάδα με ή χωρίς ανθρακικό, δροσερή λεμονάδα, νόστιμη βυσσινάδα, κλασική γκαζόζα, εύγεστη cola, ιδιαίτερο τόνικ και σόδα είναι διαθέσιμα στα ψυγεία σε συσκευασίες PET των 330 ml. για να δροσίσουν ευχάριστα τις καλοκαιρινές σας στιγμές και να σας ταξιδέψουν μέχρι εκεί που οι φυσαλίδες μπορούν.
Ποιό θα γίνει το δικό σας αγαπημένο «Βίκος» Φυσικό Μεταλλικό Αναψυκτικό;
 

Τα αναψυκτικά αυτά δεν παίζονται. Δοκιμάστε τα! 
Και μην ξεχνάτε όταν πίνετε φυσικά μεταλλικά αναψυκτικά Βίκος, να βγάζετε φωτογραφία selfie- duckface με φίλτρο στο κινητό curly bird...
  

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Όταν η χαμηλή χοριακή (β-HCG) κάνει την εμφάνισή της...

Σαν σήμερα γέννησα το καχυποπτούλι μου, το Μαράκι μου. Και ναι, μετά από 4 χρόνια μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Πίσω όμως από κάθε ευτυχία, υπάρχουν μελανά σημαδάκια. Σε άλλους η ζωή τα φέρνει εύκολα, σε άλλους δύσκολα.
Να πω με μία επιφύλαξη ότι ίσως οι δυσκολίες σε κάνουν πιο συνειδητοποιημένο γονιό...

Είμαι μαμά τελικά, μια μαμά γεμάτη, ολοκληρωμένη, με πληγωμένα φτερά. Τα οποία πληγωμένα φτερά το Μαράκι μου έχει το μαγικό του ραβδάκι και πάντα μου τα θεραπεύει...



Η εμπειρία τριών απωλειών έστω και σε μικρή εγκυμοσύνη δεν είναι εύκολη. Οι δύο πριν τη Μαρία και η μία μετά τη Μαρία.
Η πρώτη ξεκίνησε με χαμηλές χοριακές που έφθασαν μέχρι το 160 περίπου και μετά έπεσαν σταδιακά. Η παρουσία του αίματος πολυήμερη, δέκα μέρες. Αυτή η βασανιστική παρακολούθηση της χοριακής μέχρι να μηδενιστεί όποιος το έχει ζήσει γνωρίζει. Στη συνέχεια ο απαραίτητος υπέρηχος από το γυναικολόγο, για να δει αν "καθάρισε" η μήτρα, για να αποφασίσει αν θα γίνει απόξεση ή όχι.
Η δεύτερη απώλεια, εξωμήτρια κύηση, δεν πρόλαβα καν να παρακολουθήσω την αύξηση των χοριακών, μια και από λάθος του τότε γιατρού προλάβαμε μόνο μία μέτρηση των 4.000 μονάδων και ευτυχώς δεν έπαθα ρήξη σάλπιγγας. Δεν καταφέραμε να αποφύγουμε την απώλεια της σάλπιγγας. Όπως μου εξήγησαν οι γιατροί τότε, η αύξηση της χοριακής στην εξωμήτρια κύηση είναι αργή και βασανιστική, δεν υπερδιπλασιάζεται και πολλές φορές ενώ πέφτει, ανεβαίνει πάλι, κατεβαίνει ξανά κτλ. 
Η τρίτη απώλεια -και εύχομαι και τελευταία. Η σύλληψη επιτεύχθη, η πορεία όμως διακόπηκε. Η πρώτη χοριακή μόλις 9. Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον που θα ήθελα να επισημάνω, για να καθησυχάσω γυναίκες που το βιώνουν είναι να μην τους φανεί περίεργο αν το αίμα καθυστερήσει να κατέβει. Εμένα μου πήρε ουσιαστικά τρεις ολόκληρες μέρες, αφού στις πρώτες μέρες η παρουσία του ήταν σταγονοειδής, ελάχιστη, συνοδευόμενη από κράμπες και πονάκια. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να επικοινωνείτε με το γυναικολόγο σας, αν αντιληφθείτε ότι κάτι περίεργο σας συμβαίνει, ένας έντονος πόνος, αιμορραγία κ.τ.λ. Η αποβολή όμως γενικά χρειάζεται υπομονή. Και πάντοτε ελέγχουμε αν μηδενίστηκε η χοριακή και στη συνέχεια μας ελέγχει ο γιατρός μας με υπέρηχο μήπως έχουν μείνει υπολείμματα. 


Η συνέχεια; Προσπαθούμε να ηρεμήσουμε ψυχολογικά, να ξεκουραστούμε σωματικά και αν το κρίνουμε απαραίτητο προχωρούμε σε εξέτασεις (π.χ. pcr ιστού περιόδου για μικρόβια, ανοσολογικά, θρομβοφιλία κτλ). Αρκετές φορές όμως τέτοιου τύπου βιοχημικές, όπως τις λένε, αποβολές συμβαίνουν όταν το έμβρυο έχει χρωμοσωμικές ανωμαλίες. 
Γράφω, λοιπόν, αυτή τη μέρα, της γέννησης της κόρης μου, αυτή την ανάρτηση, για να ξορκίσω τις αποβολές όλων των γυναικών του κόσμου. Να γεμίσει ο κόσμος φουσκωτές κοιλίτσες και υγιή μωράκια. 
Μακάρι καμιά γυναίκα να μη βίωνε τον πόνο της απώλειας... Και πάντοτε ένα τέλος υποδηλώνει μια καινούργια αρχή, η οποία είναι εκεί μπροστά και μας περιμένει...

(πηγές φωτογραφιών:  saypostna.host.sk,
catholicmoxie.wordpress.com)


Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Όταν χάνεις το παιδί σου...




Χθες, εντελώς τυχαία, στην κυριολεξία πέρασε μπροστά από τα μάτια μου στο διαδίκτυο, ένα αφιέρωμα για το παιδί του Κώστα του Γρίμπιλα, που έφυγε άδικα από τη ζωή. Όσες διαβάζετε το blog μου από τότε που ήταν «greekmoms» γνωρίζετε ότι δεν ανεβάζω συχνά αναρτήσεις, παρά μόνο όταν έχω κάτι σημαντικό να πω.
Παρακολούθησα την εκπομπή «Μίλα» της Τατιάνας Στεφανίδου δευτερόλεπτο- προς δευτερόλεπτο και κοιτούσα βαθιά στα μάτια τον κ. Γρίμπιλα σαν να τον είχα μπροστά, σαν να τον ήξερα χρόνια. Και ξέρετε τι διαπίστωσα; Ότι η ανθρώπινη φύση είναι έτσι δημιουργημένη, ώστε να ξεχνά, και μάλιστα να ξεχνά πράγματα που δεν θα έπρεπε να ξεχνά. Ότι αδίκως νιώθω τον εαυτό μου ταλαιπωρημένο, επειδή έχω στο ιστορικό μου δυο απώλειες εγκυμοσυνών των 2 μηνών και μάλιστα η μία εξωμήτρια κύηση με χειρουργείο. Σιγά… Δεν έπαθα και τίποτα. Εδώ, ο Κώστας και η σύζυγός του έχασαν τον άγγελό τους, το παιδάκι τους που το έζησαν 8,5 ολόκληρους μήνες. Που έπαιξαν μαζί του, το αγκάλιασαν, το μύρισαν, το έκαναν μπανάκι, το τάισαν…
Τον θυμάστε τον Κώστα; Είναι ο άνθρωπος που πήρε την καρδιά του 20χρονου Ντουζόν, του παλικαριού που σκοτώθηκε στη Μύκονο μετά από ξυλοδαρμό. Είναι ο άνθρωπος που είδε τη ζωή με άλλο μάτι, με ελπίδα ότι μπορεί να ζήσει ξανά, όπως όλοι μας. Και δυστυχώς, του επιφύλασσε η μοίρα να χάσει το παιδί του τη ζωή του από λοίμωξη στην καρδιά. Είναι αυτές οι στιγμές που αναφωνείς με σπαραγμό: «Γιατί, Θεέ μου!».


Υπάρχει άραγε σκληρότερο και βαρύτερο συναίσθημα από το να αντιμετωπίζεις το θάνατο του παιδιού σου;  Ένας επιθετικός ιός προσέβαλε την καρδιά της Κωνσταντίνας και της αφαίρεσε τη ζωή. Εκεί μπροστά, σε αυτή την κατάσταση, τα ηρωικά χέρια της μητέρας και του πατέρα μοιάζουν τόσο αδύναμα να βοηθήσουν το αγγελούδι τους…
Με τον Κώστα βρήκα ένα κοινό σημείο στον τρόπο που αντιμετωπίζω τα προβλήματα στη ζωή μου. Την πίστη στο Θεό… Όχι μ’ έναν τρόπο θρησκόληπτο, αλλά μ’ έναν τρόπο βαθύ, συνειδητοποιημένο, μία σχέση πατέρα- παιδιού. Με την απώλεια του παιδιού του ένιωσε θυμό προς τη ζωή. Γιατί μου παίρνεις αυτό που μου έδωσε ζωή;
Οι λέξεις του: «Πού είναι το παιδί; Πού βρίσκεται; Αν το παιδί κρυώνει. Αν το παιδί πεινάει» μαχαίρια στην καρδιά μου, δάκρυα στα μάτια μου, τον καταλαβαίνω, τον νιώθω, αισθάνομαι ένα εκατομμυριοστό του πόνου του… «Πού βρίσκεται τώρα; Φοβάται; Ζητά τον μπαμπά και τη μαμά;». Θεέ μου, πού την βρίσκει τη δύναμη αυτός ο άνθρωπος… Δεν μπορεί να το συλλάβει ο νους μου, όσο και να προσπαθώ να το εκλογικεύσω. Προσπαθούν να είναι καλοί άνθρωποι, για να συναντήσουν το παιδί τους.Τι μεγαλείο ψυχής!
Και εμείς τι κάνουμε; Ασχολούμαστε γιατί τα παιχνίδια είναι πεταμένα και μας χαλάνε την εικόνα του σαλονιού, επειδή έκανε ζαβολιά και ζωγράφισε τους τοίχους, έριξε παντού νερά, ενώ μόλις τώρα σφουγγάρισαμε κ.α… Και η σκέψη μετά τον Κώστα αλλάζει, αφυπνίζεται: Καλά έκανες, παιδί μου… Διάλυσέ το το σπίτι… 
Τίποτα δεν έχει σημασία μπροστά σε αυτό τον πόνο που βιώνουν οι συγκεκριμένοι γονείς και πολλοί άλλοι γονείς σε όλο τον κόσμο που ζουν παρόμοια κατάσταση.
Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς μπορείς να αντέξεις να νανουρίζεις το παιδί σου, μέχρι να ξεψυχήσει, όταν δεν αντέχεις να το βλέπεις να έχει ανεβάσει απλώς πυρετό. Νιώθω τόσο μικρή, τόσο ασήμαντη, τόσο μικρόψυχη που πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές να πονάει για το εξωμήτριο. Δεν λέω ότι δεν έχω δικαίωμα να πονέσω και να θρηνήσω για τις δυσάρεστες στιγμές που έτυχε να ζήσω στη ζωή μου. Αλλά μπροστά σε αυτό τον πόνο, λυγίζουν τα γόνατά μου και νιώθω λίγη. 


Μυρίζουν τα ρουχαλάκια της. Πόσοι από εσάς το έχουν κάνει αυτό; Συνέχεια μυρίζω τα ρούχα της Μαρίας μου. Δεν μπορώ να διανοηθώ τι θα έκανα αν έχανα τη Μαρία μου…
Και μην λέμε σε αυτούς τους ανθρώπους: «Μην στεναχωριέστε θα κάνετε άλλο παιδί». Το παιδί δεν είναι ανταλλακτικό, δεν είναι μια καρέκλα που χάλασε και την αλλάξαμε. Είναι ένας μοναδικός άνθρωπος, αναντικατάστατος. 
Μην ακούτε κανέναν όταν σας λέει ότι είναι άρρωστο να πηγαίνετε με τις ώρες στο νεκροταφείο και να φροντίζετε το «κρεβατάκι» της. Βιώστε κάθε στιγμή το πένθος σας, φτάστε μέχρι το τέλος, για να γαληνέψουν οι ψυχές σας. Μιλήστε για την Κωνσταντίνα, ζήστε για την Κωνσταντίνα. Δέκα παιδιά να κάνετε η Κωνσταντίνα δεν θα πάψει να υπάρχει ποτέ. Πώς να ξεχαστούν αυτοί οι 8,5 μήνες αναμνήσεων; Είναι οι γονείς της Κωνσταντίνας… Η ιδιότητα δεν αλλάζει...
Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους λυπόμαστε, αυτούς τους ανθρώπους τους θαυμάζουμε. και μόνο σ’ ένα πράγμα διαφέρουν από τους υπόλοιπους γονείς, ότι είναι γενναιότεροι…
Καλή δύναμη στους γονείς που έχουν χάσει το παιδί τους…Δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο, γιατί δεν μπορώ ούτε να αγγίξω το μεγαλείο της ψυχής τους...


Δείτε το βίντεο από 18ο λεπτό:
 πηγές φωτογραφιών: www.tlife.gr