Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Όταν χάνεις το παιδί σου...




Χθες, εντελώς τυχαία, στην κυριολεξία πέρασε μπροστά από τα μάτια μου στο διαδίκτυο, ένα αφιέρωμα για το παιδί του Κώστα του Γρίμπιλα, που έφυγε άδικα από τη ζωή. Όσες διαβάζετε το blog μου από τότε που ήταν «greekmoms» γνωρίζετε ότι δεν ανεβάζω συχνά αναρτήσεις, παρά μόνο όταν έχω κάτι σημαντικό να πω.
Παρακολούθησα την εκπομπή «Μίλα» της Τατιάνας Στεφανίδου δευτερόλεπτο- προς δευτερόλεπτο και κοιτούσα βαθιά στα μάτια τον κ. Γρίμπιλα σαν να τον είχα μπροστά, σαν να τον ήξερα χρόνια. Και ξέρετε τι διαπίστωσα; Ότι η ανθρώπινη φύση είναι έτσι δημιουργημένη, ώστε να ξεχνά, και μάλιστα να ξεχνά πράγματα που δεν θα έπρεπε να ξεχνά. Ότι αδίκως νιώθω τον εαυτό μου ταλαιπωρημένο, επειδή έχω στο ιστορικό μου δυο απώλειες εγκυμοσυνών των 2 μηνών και μάλιστα η μία εξωμήτρια κύηση με χειρουργείο. Σιγά… Δεν έπαθα και τίποτα. Εδώ, ο Κώστας και η σύζυγός του έχασαν τον άγγελό τους, το παιδάκι τους που το έζησαν 8,5 ολόκληρους μήνες. Που έπαιξαν μαζί του, το αγκάλιασαν, το μύρισαν, το έκαναν μπανάκι, το τάισαν…
Τον θυμάστε τον Κώστα; Είναι ο άνθρωπος που πήρε την καρδιά του 20χρονου Ντουζόν, του παλικαριού που σκοτώθηκε στη Μύκονο μετά από ξυλοδαρμό. Είναι ο άνθρωπος που είδε τη ζωή με άλλο μάτι, με ελπίδα ότι μπορεί να ζήσει ξανά, όπως όλοι μας. Και δυστυχώς, του επιφύλασσε η μοίρα να χάσει το παιδί του τη ζωή του από λοίμωξη στην καρδιά. Είναι αυτές οι στιγμές που αναφωνείς με σπαραγμό: «Γιατί, Θεέ μου!».


Υπάρχει άραγε σκληρότερο και βαρύτερο συναίσθημα από το να αντιμετωπίζεις το θάνατο του παιδιού σου;  Ένας επιθετικός ιός προσέβαλε την καρδιά της Κωνσταντίνας και της αφαίρεσε τη ζωή. Εκεί μπροστά, σε αυτή την κατάσταση, τα ηρωικά χέρια της μητέρας και του πατέρα μοιάζουν τόσο αδύναμα να βοηθήσουν το αγγελούδι τους…
Με τον Κώστα βρήκα ένα κοινό σημείο στον τρόπο που αντιμετωπίζω τα προβλήματα στη ζωή μου. Την πίστη στο Θεό… Όχι μ’ έναν τρόπο θρησκόληπτο, αλλά μ’ έναν τρόπο βαθύ, συνειδητοποιημένο, μία σχέση πατέρα- παιδιού. Με την απώλεια του παιδιού του ένιωσε θυμό προς τη ζωή. Γιατί μου παίρνεις αυτό που μου έδωσε ζωή;
Οι λέξεις του: «Πού είναι το παιδί; Πού βρίσκεται; Αν το παιδί κρυώνει. Αν το παιδί πεινάει» μαχαίρια στην καρδιά μου, δάκρυα στα μάτια μου, τον καταλαβαίνω, τον νιώθω, αισθάνομαι ένα εκατομμυριοστό του πόνου του… «Πού βρίσκεται τώρα; Φοβάται; Ζητά τον μπαμπά και τη μαμά;». Θεέ μου, πού την βρίσκει τη δύναμη αυτός ο άνθρωπος… Δεν μπορεί να το συλλάβει ο νους μου, όσο και να προσπαθώ να το εκλογικεύσω. Προσπαθούν να είναι καλοί άνθρωποι, για να συναντήσουν το παιδί τους.Τι μεγαλείο ψυχής!
Και εμείς τι κάνουμε; Ασχολούμαστε γιατί τα παιχνίδια είναι πεταμένα και μας χαλάνε την εικόνα του σαλονιού, επειδή έκανε ζαβολιά και ζωγράφισε τους τοίχους, έριξε παντού νερά, ενώ μόλις τώρα σφουγγάρισαμε κ.α… Και η σκέψη μετά τον Κώστα αλλάζει, αφυπνίζεται: Καλά έκανες, παιδί μου… Διάλυσέ το το σπίτι… 
Τίποτα δεν έχει σημασία μπροστά σε αυτό τον πόνο που βιώνουν οι συγκεκριμένοι γονείς και πολλοί άλλοι γονείς σε όλο τον κόσμο που ζουν παρόμοια κατάσταση.
Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς μπορείς να αντέξεις να νανουρίζεις το παιδί σου, μέχρι να ξεψυχήσει, όταν δεν αντέχεις να το βλέπεις να έχει ανεβάσει απλώς πυρετό. Νιώθω τόσο μικρή, τόσο ασήμαντη, τόσο μικρόψυχη που πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές να πονάει για το εξωμήτριο. Δεν λέω ότι δεν έχω δικαίωμα να πονέσω και να θρηνήσω για τις δυσάρεστες στιγμές που έτυχε να ζήσω στη ζωή μου. Αλλά μπροστά σε αυτό τον πόνο, λυγίζουν τα γόνατά μου και νιώθω λίγη. 


Μυρίζουν τα ρουχαλάκια της. Πόσοι από εσάς το έχουν κάνει αυτό; Συνέχεια μυρίζω τα ρούχα της Μαρίας μου. Δεν μπορώ να διανοηθώ τι θα έκανα αν έχανα τη Μαρία μου…
Και μην λέμε σε αυτούς τους ανθρώπους: «Μην στεναχωριέστε θα κάνετε άλλο παιδί». Το παιδί δεν είναι ανταλλακτικό, δεν είναι μια καρέκλα που χάλασε και την αλλάξαμε. Είναι ένας μοναδικός άνθρωπος, αναντικατάστατος. 
Μην ακούτε κανέναν όταν σας λέει ότι είναι άρρωστο να πηγαίνετε με τις ώρες στο νεκροταφείο και να φροντίζετε το «κρεβατάκι» της. Βιώστε κάθε στιγμή το πένθος σας, φτάστε μέχρι το τέλος, για να γαληνέψουν οι ψυχές σας. Μιλήστε για την Κωνσταντίνα, ζήστε για την Κωνσταντίνα. Δέκα παιδιά να κάνετε η Κωνσταντίνα δεν θα πάψει να υπάρχει ποτέ. Πώς να ξεχαστούν αυτοί οι 8,5 μήνες αναμνήσεων; Είναι οι γονείς της Κωνσταντίνας… Η ιδιότητα δεν αλλάζει...
Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους λυπόμαστε, αυτούς τους ανθρώπους τους θαυμάζουμε. και μόνο σ’ ένα πράγμα διαφέρουν από τους υπόλοιπους γονείς, ότι είναι γενναιότεροι…
Καλή δύναμη στους γονείς που έχουν χάσει το παιδί τους…Δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο, γιατί δεν μπορώ ούτε να αγγίξω το μεγαλείο της ψυχής τους...


Δείτε το βίντεο από 18ο λεπτό:
 πηγές φωτογραφιών: www.tlife.gr