Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Όταν η χαμηλή χοριακή (β-HCG) κάνει την εμφάνισή της...

Σαν σήμερα γέννησα το καχυποπτούλι μου, το Μαράκι μου. Και ναι, μετά από 4 χρόνια μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Πίσω όμως από κάθε ευτυχία, υπάρχουν μελανά σημαδάκια. Σε άλλους η ζωή τα φέρνει εύκολα, σε άλλους δύσκολα.
Να πω με μία επιφύλαξη ότι ίσως οι δυσκολίες σε κάνουν πιο συνειδητοποιημένο γονιό...

Είμαι μαμά τελικά, μια μαμά γεμάτη, ολοκληρωμένη, με πληγωμένα φτερά. Τα οποία πληγωμένα φτερά το Μαράκι μου έχει το μαγικό του ραβδάκι και πάντα μου τα θεραπεύει...



Η εμπειρία τριών απωλειών έστω και σε μικρή εγκυμοσύνη δεν είναι εύκολη. Οι δύο πριν τη Μαρία και η μία μετά τη Μαρία.
Η πρώτη ξεκίνησε με χαμηλές χοριακές που έφθασαν μέχρι το 160 περίπου και μετά έπεσαν σταδιακά. Η παρουσία του αίματος πολυήμερη, δέκα μέρες. Αυτή η βασανιστική παρακολούθηση της χοριακής μέχρι να μηδενιστεί όποιος το έχει ζήσει γνωρίζει. Στη συνέχεια ο απαραίτητος υπέρηχος από το γυναικολόγο, για να δει αν "καθάρισε" η μήτρα, για να αποφασίσει αν θα γίνει απόξεση ή όχι.
Η δεύτερη απώλεια, εξωμήτρια κύηση, δεν πρόλαβα καν να παρακολουθήσω την αύξηση των χοριακών, μια και από λάθος του τότε γιατρού προλάβαμε μόνο μία μέτρηση των 4.000 μονάδων και ευτυχώς δεν έπαθα ρήξη σάλπιγγας. Δεν καταφέραμε να αποφύγουμε την απώλεια της σάλπιγγας. Όπως μου εξήγησαν οι γιατροί τότε, η αύξηση της χοριακής στην εξωμήτρια κύηση είναι αργή και βασανιστική, δεν υπερδιπλασιάζεται και πολλές φορές ενώ πέφτει, ανεβαίνει πάλι, κατεβαίνει ξανά κτλ. 
Η τρίτη απώλεια -και εύχομαι και τελευταία. Η σύλληψη επιτεύχθη, η πορεία όμως διακόπηκε. Η πρώτη χοριακή μόλις 9. Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον που θα ήθελα να επισημάνω, για να καθησυχάσω γυναίκες που το βιώνουν είναι να μην τους φανεί περίεργο αν το αίμα καθυστερήσει να κατέβει. Εμένα μου πήρε ουσιαστικά τρεις ολόκληρες μέρες, αφού στις πρώτες μέρες η παρουσία του ήταν σταγονοειδής, ελάχιστη, συνοδευόμενη από κράμπες και πονάκια. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να επικοινωνείτε με το γυναικολόγο σας, αν αντιληφθείτε ότι κάτι περίεργο σας συμβαίνει, ένας έντονος πόνος, αιμορραγία κ.τ.λ. Η αποβολή όμως γενικά χρειάζεται υπομονή. Και πάντοτε ελέγχουμε αν μηδενίστηκε η χοριακή και στη συνέχεια μας ελέγχει ο γιατρός μας με υπέρηχο μήπως έχουν μείνει υπολείμματα. 


Η συνέχεια; Προσπαθούμε να ηρεμήσουμε ψυχολογικά, να ξεκουραστούμε σωματικά και αν το κρίνουμε απαραίτητο προχωρούμε σε εξέτασεις (π.χ. pcr ιστού περιόδου για μικρόβια, ανοσολογικά, θρομβοφιλία κτλ). Αρκετές φορές όμως τέτοιου τύπου βιοχημικές, όπως τις λένε, αποβολές συμβαίνουν όταν το έμβρυο έχει χρωμοσωμικές ανωμαλίες. 
Γράφω, λοιπόν, αυτή τη μέρα, της γέννησης της κόρης μου, αυτή την ανάρτηση, για να ξορκίσω τις αποβολές όλων των γυναικών του κόσμου. Να γεμίσει ο κόσμος φουσκωτές κοιλίτσες και υγιή μωράκια. 
Μακάρι καμιά γυναίκα να μη βίωνε τον πόνο της απώλειας... Και πάντοτε ένα τέλος υποδηλώνει μια καινούργια αρχή, η οποία είναι εκεί μπροστά και μας περιμένει...

(πηγές φωτογραφιών:  saypostna.host.sk,
catholicmoxie.wordpress.com)