Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015

Όνειρο ιδανικής γονεϊκότητας και παιδείας...

Τον τελευταίο καιρό ζούμε δραματικές εξελίξεις στον τόπο μας. Παρ' όλα αυτά όσοι έχουμε παιδιά ή προσπαθούμε να φέρουμε ένα στον κόσμο, προσπαθούμε να σφίξουμε τα δόντια, να φανούμε δυνατοί και αισιόδοξοι για τα παιδιά μας. Δεν τα παρατάμε! Και δεν τα παρατάμε, γιατί κυρίως έχουμε προσπαθήσει εμείς οι ίδιοι, έχουμε κοπιάσει, έχουμε στερηθεί και "απαιτούμε", όχι εγωιστικά, δικαιωματικά, να λάβουμε τους καρπούς των κόπων μας. 
Όλο αυτό το διάστημα είδαμε πολλά, απογοητευτήκαμε από ανθρώπους, από συμπεριφορές, ξεκαθάρισε, όμως, και ο νους μας και διαπιστώσαμε, ειδικά όσοι έχουμε ευαισθησίες στο χώρο της εκπαίδευσης, ότι ο ελληνικός κόσμος χωλαίνει από παιδεία, πραγματική, γνήσια, βαθιά παιδεία.

Και πώς την καταλαβαίνεις αυτή την γνήσια παιδεία; Την καταλαβαίνεις, όταν βλέπεις ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που μπορούν να αντιληφθούν τι συμβαίνει πίσω από τον τοίχο, που ακούν τους συνανθρώπους τους με ταπείνωση, που ενδεχομένως να ξέρουν κάτι παραπάνω, χωρίς εγωκεντρισμό και παρωπίδες, χωρίς καχυποψία και εμπάθεια. Και όχι, δεν πιστεύω ότι το καλύτερο μάθημα γι' αυτούς τους ανθρώπους είναι να καταλάβουν το λάθος τους, όταν διαπιστώσουν στην πράξη ότι αυτό που τους περιέγραφε ο φίλος τους, ο συγγενής τους, ο γνωστός τους ήταν τελικά η αλήθεια και είναι πλέον πολύ αργά... Το θέμα είναι να ακούσουν το φίλο τους σαν "μητέρα" τους, που πάει να προστατεύσει τα παιδιά της, πριν να είναι αργά, την ώρα που πρέπει, και να μην τον δουν ως εχθρό, ως άνθρωπο που έχει κάτι άλλο στο πίσω μέρος του μυαλού του ή είναι κρυψίνους ή έχει άλλα συμφέροντα, προσωπικά, οικονομικά κ.τ.λ. 
Θα με πείτε ρομαντική και θα σκεφτείτε "Ε, καλά, ακόμα δεν έχεις καταλάβει τι γίνεται στον κόσμο εκεί έξω;". Έχω καταλάβει και αυτό είναι βασανιστικό για μένα. Είναι βασανιστικό να αντιλαμβάνομαι διαθέσεις και καταστάσεις, πριν καν εξελιχθούν και όταν όλοι οι άλλοι υποφέρουν καθυστερημένα, να νιώθω μόνη...
Πόσο σημαντική είναι η παιδεία, η παιδεία στο σπίτι και στο σχολείο! Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο σε σάιτ του εξωτερικού για τη μητρότητα και την εκπαίδευση στη Δανία. Ανέφερε, λοιπόν, χαρακτηριστικά στη συνέντευξή της η Δανέζα μάνα ότι εμείς μαθαίνουμε τα παιδιά να μεγαλώνουν με ενσυναίσθηση, να μαθαίνουν να εκτιμούν τους άλλους. Στηρίζουν την επιτυχία των παιδιών τους στην ομαδική προσπάθεια και όχι μαθαίνοντάς τους να γίνουν τα μοναδικά αστέρια που θα λάμψουν. Οι δανέζοι γονείς εργάζονται περισσότερο, για να χτίσουν προσωπικότητες με αυτοεκτίμηση παρά με αυτοπεποίθηση, διότι πιστεύουν ότι αυτό φέρνει την ευτυχία και την ευημερία σε μακροπρόθεσμη βάση. 
Οι Δανοί γονείς δεν πήζουν το πρόγραμμα του παιδιού τους. Αφήνουν το παιδί να παίζει με τις ώρες, ακόμα και στο Γυμνάσιο και βοηθούν το παιδί τους να μάθει τον εαυτό του, όταν βρίσκεται σε διαδικασία μάθησης. Σε άλλες χώρες παρατηρείται ότι οι γονείς δεν εκτιμούν, όταν το παιδί τους κάνει κάτι που δεν είναι μετρήσιμο. Τότε, λέμε, δεν έμαθε αρκετά... Ας το πιέσουμε λίγο ακόμα το παιδί...
Επίσης, οι Δανοί διδάσκουν στα σχολεία την "ενσυναίσθηση" όπως τα μαθηματικά και τη γλώσσα. Συνηθίζονται να διδάσκονται παραμύθια που δεν έχουν πάντα αίσιο τέλος, ναι, γιατί τα παιδιά πρέπει να γνωρίσουν και αυτή την πλευρά, τη δυσάρεστη. Να γνωρίσουν το πλήθος των συναισθημάτων που θα τα κάνουν πραγματικούς ανθρώπους. Επιπλέον, δεν χρησιμοποιούν κανόνες πειθαρχίας αλλά επικεντρώνονται στην αντιμετώπιση των προβλημάτων. Εστιάζουν στο "εμείς" και όχι στο "εγώ". 

Αυτό πρέπει να μάθουμε και εμείς οι ίδιοι αλλά και στα παιδιά μας: να έχουμε ενσυναίσθηση και συναίσθηση, στο πότε θα μιλήσουμε, τι θα πούμε και με ποια όρια. Γιατί όχι δεν είμαστε όλοι κατάλληλοι να λέμε τη γνώμη μας για οτιδήποτε ούτε είμαστε πάντοτε σε θέση να έχουμε αντιληφθεί τι κρύβεται πίσω από την ψυχή του κάθε ανθρώπου. Μια φράση, ειδικά στα μέσα δικτύωσης, μπορεί να είναι καθοριστική σε όποιον την διαβάσει, είτε επειδή θα παραπληροφορήσει είτε επειδή θα διαφωτίσει. Και εμείς τέτοιους ανθρώπους θέλουμε, ανθρώπους που φωτίζουν τη σκέψη και όχι που την θολώνουν. Ως εκπαιδευτικός και μάλιστα εκπαιδευτικός που δεν έχει χάσει την ελπίδα της σε αυτό το χάος, προτιμώ να πω κάτι που αρχικά θα ξενίσει, δεν θα είναι αρεστό, παρά να πω αυτό που θα είναι κοινώς αποδεκτό και ευκολόπεπτο. Γιατί η διαφορά του ανθρώπου που επιθυμεί διακαώς να διαφωτίζει και να βοηθά επί της ουσίας τους συνανθρώπους του είναι η αλήθεια, την αλήθεια που θα την θυμηθούν πολλοί από αυτούς που ίσως θύμωσαν και μάλιστα θα τους μνημονεύουν, είναι οι αξίες και η αγάπη για τον άνθρωπο... 
Η αυτοεκτίμηση όμως είναι εκείνη που θα σε κάνει να καταλάβεις το λάθος σου και να να είσαι πραγαμτικά ανοιχτός στους συνανθρώπους σου, να τους ακούς και να τους αγαπάς βαθιά, κόβοντας τα κλαράκια της εμπάθειας κάθε φορά που γεννιούνται, έστω και επίμονα...

πηγή: http://www.mothermag.com/

Όλα αυτά μπορεί να φαντάζουν ονειρικά, δύσκολα, ακατόρθωτα, αλλά δεν μπορούμε να μην προσπαθήσουμε. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί ή λίγοι, αλλά πρέπει να προσπαθήσουμε, ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους και όχι δείχνοντας με το δάχτυλο τους συνανθρώπους μας... Και προς Θεού ας σταματήσουμε να έχουμε άποψη για όλα σε αυτή τη χώρα, χωρίς πρώτα να έχουμε εξετάσει ένα θέμα, χωρίς να έχουμε εμβαθύνει, χωρίς να έχουμε κοιτάξει μέσα μας. Ακόμα και αν δεν έχουμε μεγαλώσει με το δανέζικο τρόπο διαπαιδαγώγησης και εκπαίδευσης, οφείλουμε να αλλάξουμε οι ίδιοι και στη συνέχεια να σταθούμε με ενσυναίσθηση απέναντι στα παιδιά μας.
Καλή δύναμη, στους γονείς που διαβάζουν το mariasmother, καλή δύναμη στους προσπαθούντες για παιδάκι. Ό,τι καλύτερο σε όλους!